Uczeń skrytobójcy

Książka, która z początku nudzi, ale później nie da się od niej oderwać, a autorkę kocha się za to co się przeżyło.

Książka, którą czytać trzeba jednak pod kątem całej trylogii, by odkryć jej prawdziwe piękno.

Hobb włada niesamowicie stopniowaniem akcji. Dlatego z początku wydaje się to takie wszystkie wolne...

Bohaterem jest tu chłopiec imieniem Bastard. Chłopiec, który zdecydowanie nie miał łatwego dzieciństwa, jako bękart księcia, człowiek bez rodziców, który żyje i wychował się tylko z łaski paru poczciwych ludzi.

Akcja rozgrywa się w mądrze pomyślanym świecie, który stopniowo odkyrwa się przed czytelnikiem. Nie jest to szybkie rzucanie bzdurnymi, pokręconymi nazwami, a taką skłonność amerykanie mają, na szczęście nie Hobb. Tutaj wszystko dzieje się powoli, w sam raz. Tutaj rozpędza się machina. To autorka rozgrzewa się i nastaje intryga, bowiem Hobb snuje bardzo ciekawe intrygi. Talentem zaś jej prawdziwym są bohaterowie. Tytuł może trochę mylić, bo książka skierowana do tych, którzy nie oczekują głupiej siepaniny, a jednak hasło skrytobójca jest trochę mylące i chyba nawet coniektórych odpychające.

Jest to w tych komercyjnych i tandetnych czasach bardzo ciekawa opowieść, historia człowieka. Właśnie za to trzeba cenić Hobb i tę książkę. Fantastyczny świat jest tylko narzędziem do przedstawiania ludzi. A nie na odwrót. Taka literatura ma sens. Postawienie na człowieka. Patrzenie przez pryzmat jego zachowań, życia, uczuć.

Polecam też drugą książkę z serii. Tam dopiero tak naprawdę autorka pokazuje na co ją stać.

Komentarze czytelników