Silmarillion

Cóż, gdyby film nie powstał to opinie na tej stronie na temat Silmsrillionu byłyby w 90% co najmniej pozytywne. Nie porównujmy tego dzieła jednego przecie człowieka z mitologią grecką i rzymską, bo tej próby ona nie przejdzie (z wielu powodów). Jest to dorobek jednego człowieka (zawarty także w Księgach Zaginionych Opowieści - to dopiero trudna, aczkolwiek ciekawa lektura, jak i Niedokonczonych Opowieściach) i przez to ograniczony. Gdyby Herodot udał sie na daleki zachód i daleką północ Europy to kto wie może spotkałby długowiecznych ludzi o szarych oczach i nadprzeciętnym na tamte czasy wzrostem... ;) Nikt jednak nie wyznawał wiary w Eru i Valarów, skądinąd tak dojrzała religia monoteistyczna - bliska wierze Partów w pewnych aspektach byłaby sensacją, ale nie będzie. Bo nie istniała. W naszych czasach to już tylko fantazja. Nikt nie umiera w jej imieniu czy broniąc przeciwstawnych poglądów. Czerpie poza tym ogromnie z myśli greckiej, Turin - Edyp, Orfeusz i Eurydyka - Beren i Luthien etc. Wykorzystuje archetypy postaci i stworzenia świata od Greków, Ptolemeusza; toposów: arkadii, Odyszeusza - Frodo, przemijania - marności ludzkiej ; religii mono- i politeistycznych i kultów calej Europy. Co nie zmienia jednak faktu, że jest to książka wspaniała, olśniewająca i urzekająca myślą, finezją łaczenia, przetworzenia własnej i powstałej wcześniej myśli kultury europejskiej. Czytając LOTR czuję się ten oddech historii i głębi w jakiej zatopiona jest ta powieść - ten urywek historii, który bez tych korzeni w Silmarillionie i jeszcze wcześniejszych w Księgach Zaginionych Opowieści spłynąłby po nas jak większość (są jednak wyjątki np. Le Guin) książek z tzw. fantasy. Bez Tolkiena, który przydał trochę powagi, oddzielił od guseł i tradycji, uniezależnił, to może nie byłoby stricte rozumianego fantasy, kto wie. Silmarillion nie jest książką czarno - białą, nie istnieje tak oczywisty podział na złych i dobrych. Ba!! Przecież wedle jednej wersji notatek Tolkiena Galadriel nie mogła wrócić do Amanu do próby z Pieścieniem Jedynym, odrzucając go zdjęła z siebie banicję za bunt przeciw Valarom i za przelaną krew Telerich - elfów w Amanie. Jest bardzo ciekawa. Zmienia diametralnie sposób patrzenia na całą twórczość Tolkiena. Spóźnionym i wątpiącym polecam, a po niej ponowną lekturę LOTR. Zmienia i bogaci lekturę. Może się doczekamy kiedys ekranizacji Silmarillionu, jak już zaczęliśmy to pomarzmy dodatkowo o ekranizacji europejskiej :) Ale deski teatru to też dobre miejsce na Silmarillion. Czas pokaże.

Tolkien jest pisarzem wszechczasów i zgadzam się ze stwierdzeniem, że inni pisarze nie dorastają mu nawet do pięt. 'Silmarilion' jest dopełnieniem wszystkich innych książek o 'Śródziemiu' i pozwala lepiej zrozumieć ten tolkienowski świat. Osobiście piszę własną powieść fantasy i chciałabym napisać ją przynajmniej na jedną tysięczną mistrzostwa Tolkiena. Wracając do 'Silmarilionu', moim zdaniem wszystkie opowieści to była rewelka. Strasznie podobało mi się opowiadanie o Ainurach. Polecam gorąco i wstawiam 5, jak nic! (A szkoda, że można tylko pięć, bo bym wstawiła dziesięć)

Silmarillion nie jest nudny. To jedna z 6 książek o Śródziemiu itp, którą czytałem. Nie jest nudny, gdy wie się co się czyta. Nie lubię ludzi, którzy znają twórczość Tolkiena tylko z filmów Jacksona oO
To wspaniała książka, nie tylko uzupełnienie Władcy Pierścieni, ale także utwór, który wyjaśnia wiele innych rzeczy, jak napisał autor artykułu.

Super książka. Tolkien był naprawdę wielkim pisarzem. Był mistrzem w swej twórczości nie sądzę żeby ktoś z dzisiejszych pisarzy dorastał mu chociaż do pięt. Zastanawiałem się czy to nie powinno być wprowadzone do lektur szkolnych zamiast Mitologii Greckiej.

Do pewnego czasu ciekawe, później staje się to monotonne i nudne. Parę tylko tych legend warte jest przeczytania dla przeciętnego człowieka, ot choćby się trochę nacieszyć pięknem muzyki... resztę i tak przeczytają miłośnicy Tolkiena. Pochwalić można jednak wydawców, bo wspaniale to zredagowali, oprawili pocieszającą oko szatą graficzną.

Uważam, że książka jest naprawdę dobra; czytając ją (zresztą jak każdą inną książkę Tolkiena) ma się wrażenie, że ten świat istniał naprawdę, a Tolkien był tylko kronikarzem. Czytając Silimarillion nie można uwierzyć że ten świat powstał w głowie jednego skromnego profesora...

Świetna książka, osobiście czytało mi się ją dużo przyjemniej, może nie bardziej niż Hobbita, ale jednak przyjemniej niż Trylogię której po dziś dzień nie skatowałem. Książka opisuje przepiękny świat i wiele interesujących historii które dają szerokie pojęcie o świecie wykreowanym przez Tolkiena.

Książka sama w sobie jest nudna, ale jest świetnym uzupełnieniem Trylogii Tolkiena.

Nudne jak flaki z olejem ale potem nawet się rozkręca. Chyba najgorsza książka Tolkiena jaką czytałem.

Gdy czytałem tę książkę nie mogłem wyjść z podziwu dla JRR Tolkiena. Jest to super książka napisana przez genialnego autora. Tę książkę czyta się z przyjemnością gdy się już przeczytało Trylogię, ponieważ jest to niezwykłe uzupełnienie do Władcy Pierścieni. Polecam wszystkim fanom Tolkienowskiej trylogii!

Tą książkę najtrudniej czytało mi się za pierwszym razem. Za drugim (po obejrzeniu filmów "Władca Pierścieni" czytało mi się znacznie przyjemniej). Ogółem książka ciekawa (no, może poza jednym rozdziałem ;)), jedyny mankament to trudny język, który może zrazić niejednego czytelnika.

Ta książka według mnie wraz z całością legend z Middle-earth jest według mnie majstersztykiem. Bo ona może być równie dobrze określana jako książka mitologiczna jak i praca naukowa swego rodzaju. Bardzo się przydaje przy kreowaniu własnego świata to spojrzenie na historię.

Zgodzę się z Idril, jest to dobra książka. Czytałem ją wiele razy i za każdym razem odkrywam coś nowego.