Miecz Przeznaczenia
na podstawie 5 komentarzy
Drugi zbiór opowiadań o Wiedźminie Geralcie z Rivii, kontynuacja wątków rozpoczętych w poprzednim tomie. Większość z nich jest, o ile to możliwe, jeszcze ciekawsza i bardziej fascynująca niż w Ostatnim Życzeniu. Niektóre opowiadania stopniowo prowadzą do wspólnego finału, który stanowi wprowadzenie do pięciotomowej Sagi o Wiedźminie.
Komentarze czytelników
Ta książka zawiera kilka moich ulubionych opowiadań a szczególnie piewsze, 'Granica możliwości'. Wiedźmin przeżyje jeszcze wiele niesamowitych przygód w następnych opowieściach, ale gdybym był na jego miejscu, i miał wybrać sobie gdzie chciałbym się znaleźć, chciałbym znaleźć się jeszcze raz w gospodzie Pod Zadumanym Smokiem i z Borchem Trzy Kawki i jego Wojowniczkami obalić kolejny antałek piwa :))
Moim zdaniem najlepsza książka Sapkowskiego, pomimo że jest to tylko zbiór opowiadań. Niemniej jest to zbiór stanowiący spójną całość - ma to (taka konwencja) w sobie nawet trochę oryginalności. Opowiadania pełne akcji, humoru i wzruszeń - więcej chyba nie ma co mówić, to warto przeczytać. Kilka nawet razy. Zresztą za każdym razem odnajduję w niej coś nowego. No i świetne tytuły opowiadań. W życiu często przypomina mi się jakiś idealnie pasujący do danej sytuacji.
Jest to dobry zbiór opowiadań napisany przez jednego z moich ulubionych pisarzy. Sapkowski Rules!!!!
Opowiadania zawarte w tym tomie sprawiają, że historia wiedźmina Geralta z Rivii zaczyna powoli zmieniać się ze zbioru przypadkowych przygód we wciągającą i długą (bo aż pięciotomową) opowieść. A wszystko to za sprawą dziecka księżniczki Pavetty - Cirilli, którą przeznaczenie połączyło z głównym bohaterem już w jednym z rozdziałów piewszego tomu. Druga część przygód wiedźmina godnie podejmuje wyzwanie jakie stawia tom pierwszy. Jest długa i ciekawa, pełna niesamowitych przygód, oraz nowych niezwykle barwnych postaci takich jak np. mój ulubiony Yarpen Zigrin (który pojawia się również w późniejszych częściach opowieści), oraz tajemniczy Borch Trzy Kawki. Mamy również okazję bliżej przyjrzeć się postaci Yennefer (poznanej juz w tomie pierwszym) połączonej z Geraltem żarliwym, choć niezwykle skomplikowanym uczuciem. Jest ona niemalże typowym przykładem "Femme Fatale" używającej Geralta do pomocy w swoich własnych planach.
Choć zakończenie drugiego tomu nie wskazuje na to, że nastąpi ciąg dalszy, jest dopiero początkiem prawdziwej opowieści o wiedźminie i jego przeznaczeniu.
Książka moim zdaniem wspaniała. Bardzo wciagająca, znajduje się w niej wszystkiego po trochu: akcja, uczucia, humor itp. Sapkowski jest mistrzem :)
|
