"Dwie Wieże" to opowieść o drogach, jakie wybrali poszczególni członkowie Drużyny Pierścienia po jej rozpadzie.
Trójka z nich wyrusza na poszukiwanie przyjaciół porwanych przez orków. Tym ostatnim udaje się jednak zbiec do puszczy zwanej Fangornem, zamieszkanej przez entów - pasterzy drzew.
Poszukujący ich towarzysze spotykają się zupełnie niespodziewanie z zagadkowym Białym Czarodziejem, a następnie udają się do króla Rohanu - Theodena, którego królestwo chyli się ku upadkowi za sprawą złego doradcy, zwanego Gadzim Językiem.
Wraz z królem i wojownikami Riddermarchii, bohaterowie wyruszają na wojnę przeciwko potędze Insengradu i biorą udział w rozpaczliwej obronie Helmowego Jaru, przeciwko kilkakrotnie przewyższającym ich liczebnie orkom z Insengardu.
Tymczasem Powiernik Pierścienia jest w drodze do Mordoru. Jego niespodziewanym przewodnikiem zostaje Sméagol - Gollum, którego Frodowi udaje się przekonać aby został sprzymierzeńcem - ale czy na pewno?
Świat ogarniają ciemności płynące z Mordoru, pod których osłoną Sauron wysyła swoje pierwsze pułki, z Królem Upiorów na czele. Rozpoczyna się Wojna o Pierścień.
Miałam okazję przeczytać "Władcę Pierścieni" bardzo dawno temu po raz pierwszy, krótko po zapoznaniu się z "Hobbitem". Nie muszę chyba dodawać, że za tak wspaniale spędzone chwile w moim życiu mogłabym tylko wiecznie dziękować Mistrzowi Tolkienowi… Od dawna jestem miłośniczką jego twórczości, choć po ekranizacji "Władcy" pojawiło się wielu takich ludzi. Tolkien stworzył po prostu wspaniały świat, świat z którego nie można już odejść, jeśli choć raz się tam zawita. Ja osobiście bardzo często tam wracam i dzięki temu za każdym razem odkrywam coś nowego, coś, co wcześniej w dziwny sposób musiałam przeoczyć. Dzięki temu Śródziemie wydaje mi się o wiele piękniejsze, niż świat, w którym przyszło nam wszystkim żyć. "Władca Pierścieni" jest dla mnie mistrzowsko napisaną książką, prawdziwym dziełem sztuki, jeśli można to tak określić. Na każdej kartce dzieje się coś cudownego, co nie pozwala ot tak, wstać i wyjść sobie na spacerek. Bardzo trudno się oderwać od tej lektury i to jest po prostu wspaniałe. Trudno mi powiedzieć, którą z części lubię najbardziej. Nie da się tego tak wyodrębnić, po prostu całość jest rewelacyjna. Jest to moja najukochańsza książka. Nie muszę chyba zachęcać Was do jej przeczytania, choć jeden raz w życiu :).
To środkowa część powieści. Dzieli się na dwie księgi (na 3 i 4). Trzecia mówi o losie Aragorna, Legolasa i Gimliego oraz o losach Merry'ego i Pippina. Ich historie są przedstawione w długich osobnych rozdziałach, przez co wiedząc co się stało z Merrym i Pippinem musimy przeczytać wiele kartek aby dojść z Aragornem, Legolasem i Gimlim do tego samego czasu i przy okazji na chwilę złączyć ze sobą losy 5 postaci.
Księga czwarta mówi o losach Froda i Sama. Zaczyna się mniej więcej w tym samym czasie co trzecia, ale kończy się gdy Gandalf i Pippin dawno znaleźli się tam gdzie mieli i dzieją się dość długo wydarzenia z "Powrotu Króla".
Księgi 3 i 4 nie łączą się ze sobą, opowiadają dwie różne historie i tylko raz w księdze 4 wspomniane jest o wydarzeniach z 3 księgi, dzięki temu można się mniej więcej zorientować w czasie.
Tolkien umyślnie zaryzykował taki układ. Chciał nadać tempo i sprawić aby czytelnik się niecierpliwił. Nie wiem ilu osobom spodobał się ten pomysł, ale na pewno czytelnicy zaczynają szybciej czytać, aby poznać losy innych bohaterów.
(Wszystkim tym co czytali już "Dwie Wieże" radzę spróbować czytać ją od księgi 4 i dopiero później wrócić do 3.
Jeśli wolisz losy ludzi, elfa.krasnoluda, niziołków, entów i innych stworzeń bardziej od losów powiernika pierścienia to taka dość niekonwencjonalna zamiana może ci się spodobać. Sama tak zrobiłam i chyba zrozumiałam dlaczego Tolkien tak to wymyślił. To miła odmiana i tak naprawdę nic się nie traci.)
Po raz pierwszy Dwie Wieże przeczytałem po obejrzeniu ekranizacji Drużyny Pierścienia, kiedy nie mogłem doczekać się rozwiązania pewnych kwestii. I książka nie rozczarowała mnie, przeciwnie, rozwiązania niektórych problemów okazały się moim zdaniem wspaniałe. Co tak naprawdę przydarzyło się Gandalfowi, jak Helmowy Jar walczył o przetrwanie, w jaki sposób Enty odpowiedziały na poczynania Sarumana, i jak Gollum znalazł swoje miejsce w misji Froda - wszystkie te rzeczy były dla mnie cudownymi niespodziankami.
Książka jest bardzo dobra. Ale mimo wszystko 'Powrót króla' jest lepszy. Najbardziej mi się podobała druga część o hobbitach a nie o tym jak Aragorn i spółka włóczą się po całym Rohanie byle tylko dojść do bitwy którą (i tak się wiedziało) wygrają. Mimo wszystko polecam.
Lepsza od 1 części, świetna książka!
Chyba najlepsza część Władcy. Fajna i szybka akcja, dużo walki. Najbardziej mi się chyba podobał Helmowy Jar. Film też był niezły. Warto przeczytać!
Siemka! Ta książka to jedna z najlepszych moich czytanych dotychczas książek... A nie chwaląc się trochę ich bylo:) POLECAM!!!
"Dwie Wieże" to moim zdaniem najlepsza część trylogii Tolkiena. Oceniam na tylko 5/5 bo więcej nie można :) Polecam
Już niejednokrotnie spotykałem się z recenzjami "kultowej" trylogii J.R.R Tolkiena. Poznałem ludzi zafascynowanych światem
Śródziemia, potrafiących czytać to dzieło nawet po kilkadziesiąt razy. Przeglądałem liczne fora internetowe, a także setki stron poświęconych "Władcy Pierścieni" i innym utworom "Mistrza". Łudziłem się, że być może na tej witrynie komentarze czytelników ukażą choć częsciowo "wady" (o ile pozwolicie, że właśnie tak je określe) tej sagi. Łudziłem się, ale nie wierzyłem, a moje przypuszczenia jak Sami widzicie nie okazały się bezpodstawne.
Wciąż rozmyślam nad Waszymi opiniami w których wychwalacie niesamowite zwroty akcji czy trzymające w napięciu sceny walki. Po
dokładniejszym zanalizowaniu wszystkich argumentów "za" i "przeciw" Wasze wypowiedzi wydają mi się infantylne, a co najmniej
"przesadzone". Dotyczy to w szczególności drugiej części trylogii, która nie wzbudza we mnie żadnych niezapomnianych emocji.
Doceniam Tolkiena jako prekursora całej ówczesnej fantastyki. Domyślam się, że gdyby nie On nie mogłbym dziś czytać książek
Ursuli K. Le Guin czy Rogera Żelaznego i codziennie dziękuje za to Bogu. Mimo wszystko traktuję Go tylko jako protoplastę jakże wspaniałego gatunku literatury.
Mam nadzieję, że mój komentarz nie będzie odebrany jako jakaś złośliwość, burząca ówczesne konwenanse, w tym autorytet J.R.R Tolkiena, lecz jako moja prywatna opinia dotycząca tylko osławionej już trylogii "Władca Pierścieni".
Książka niesamowita, naprawde wciąga. Tysiące ciekawych opisów, setki bohaterów, dziesiątki bitew. Fabuła jest niczego sobie. Nie podoba mi się tylko to że Tolkien zaczerpnął wiele do mitologii skandynawskiej. Ale dobrze że nie był to kolejny "Conan Barbarzyńca"
4
Kolejna część Władcy Pierścieni pt. "Dwie Wieże" opowiada o losach głównych bohaterów po rozbiciu "Drużyny Pierścienia". Frodo wraz z Samem wyruszają do Mordoru aby tam w ogniach Góry Przeznaczenia zniszczyć najważniejszy z pierścieni Władzy. Pozostałych hobbitów: Meriodaka i Peregrina Tuk'a porywają Orkowie, a Aragorn, Legolas i Gimli podążają ich śladami starając się ocalić uprowadzonych towarzyszy. W tej części opowieści powraca również czarodziej Gandalf, jednak jest znacznie potężniejszy od tego którego mieliśmy okazję poznać w poprzednim tomie. Rozgrywają się także bitwy w Helmowym Jarze, oraz pochód Entów na Isengard, warownię Sarumana. Moim zdaniem książka o ile to możliwe jest jeszcze lepsza od części pierwszej, masa akcji i jej zaskakujących zwrotów sprawiają, że naprawdę trudno oderwać się od tej jakże wyśmienitej lektury.