Achaja - tom 2

Drugi tom utrzymuje poziom pierwszej części - zaskakujące zwroty akcji, końcowa przemiana Achai, żeńska armia, w której można łatwo awansować, ale i szybko zginąć na polu boju, intrygi dworskie i Biafra, oszustwa wszelakie i Zaan, czy wreszcie cudownie odnaleziony syn jednego z ważniejszych władców Troi - to wszystko sprawia, że świat wykreowany przez Ziemiańskiego ożywa w myślach. Do tego (o czym zapomniałem wspomnieć przy okazji mojego krótkiego komentarza do pierwszej części) są jeszcze w książce ilustracje - uboższym w wyobraźnię czytaczom pomagają one ujrzeć Achaję (w tym jej super-duper tatuaż), tym z wystarczającą imaginacją - wspomóc i ukierunkować wizje.
Jak już wspomniała Lucyferia - i z tym się zgadzam - najsłabszym fragmentem książki jest walka z Virionem - rozdmuchana do niebotycznych rozmiarów, pełna filozoficznych nieomalże przemyśleń wizja walki jest najzwyczajniej w świecie za długa.
Nie pisze nic więcej, bo jeszcze nieświadomie zniechęcę Was, czytaczy, a przecież bardzo pragnę zachęcić wszystkich do kontynuowania lektury i przeżywania kolejnych przygód księżniczki-porucznik-niewolnicy-prostytutki-itepe-itede Achai.

Drugi tom mnie nie rozczarował, choć w jednym miejscu (mam na myśli pojedynek z Virionem) troszkę mi się dłużyło. Być może spodziewałam się Bóg wie czego ;) Poza tym... historia ma taki klimat, że cokolwiek by się nie działo, chce mi się tam być, chcę czytać jeszcze. Achaja to nie jest pusta, papierowa postać, autorowi udało się stworzyć bohatera z krwi i kości, do którego czuje się sympatię, trzyma się za niego kciuki, powstaje jakaś więź między czytelnikiem a postacią. Historia jest bogata, wielowatkowa, w grę wchodzi polityka przez wielkie P. Postać Biafry - genialnego intryganta - również jakoś mnie ujęła... To zwykły człowiek, nie jakiś geniusz, który niczym się nie splamił.
Na okładce książki jest cytat: "To książka, która zawsze chciałeś przeczytać" - i tu mieli rację :)

Świetna książka.

Bardzo dobra kontynuacja części pierwszej...

Ten tom jest odmienny od pierwszego. Co mnie mile zaskoczyło. Wszystkiego jest tu więcej, wszystko jest tu lepsze. Życie Achai odwraca się o 180st. Można wreszcie docenić przyjaźń, niełatwą przyjaźń. Można się czegoś nauczyć. Można się jednocześnie nacieszyć, bo humoru tam nie brakuje. Prawdziwy majstersztyk

Miałem tą przyjemność ostatnimi czasy sięgnąć po Achaję i muszę szczerze przyznać iż od dawna nie znalazła się taka książka...gdy skończyłem I tom wieczorem nie mogłem się doczekać ranka aż pojadę do księgarni po tom II i III Wiedziałem od razu że muszę przeczytać całość i to ciągiem.
Mam jedynie nadzieję że jeżeli kiedyś dojdzie do ekranizacji tej powieści nie zrobią z tego to co się stało z Wiedźminem.